Dzień wspomnień 1.11.2019

Nawiedzamy cmentarze

Dzień Wszystkich Świętych 1.11

Chryzantemy
Chryzantemy białe
zdobią nagrobki
na cmentarzach.
Opadają z drzew liście,
szumią uroczyście
nad miejscem pochówku.
Piękno jesiennego kwiatu
przenosi myśli do Nieba,
gdzie spoczynek wieczny.
Gdzie dusze naszych bliskich,
spokojnie przeglądają sie
w lustrze Serca Miłosiernego.
Tam Bóg - Ojciec Niebieski,
dawca życia wiecznego
miłujący Jezus i jego Matka.

W zadumie 

Dzień Wszystkich Świętych i Zaduszki to czas modlitwy, dni czułych zamyśleń.

Na cmentarzu płoną znicze, pod krzyżem w  grobie oddane ziemi ciało przemienia się w proch:

„Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz”.

Tutaj żegnaliśmy najbliższych, tęsknimy, pytamy - Boże dlaczego doświadczasz nas śmiercią?  

Wiekuisty  odpowiada  - to co wydaje się  śmiercią, jest tylko  miejscem rozstania.

Nad cmentarnym polem w świetlistej poświacie unoszą się zbawione dusze. Utulają płaczących żywych, oglądają widzącymi oczami przyszłe w Niebie spotkanie.

Wśród dusz czyśćcowych poruszenie. Wiele z nich w dniu poświęconym Wszystkim Świętym, jeszcze dzisiaj lub jutro i w dniach najbliższych otrze łzy tęsknoty i znajdzie się w kręgu niebiańskiego światła. Światła zniczy płoną, oświetlają kwitnące na grobach chryzantemy.

Ocieramy łzy, modlimy się o łaski które przeprowadzą  dusze pokutujące za bramę tęsknoty na niebiańskie łąki.

Zapalam znicz pamięci.

 Pożegnanie I

Mamo, ojcze

tyle chciałam wam

jeszcze powiedzieć

poprawić poduszki

przeczytać wiersze

tyle usłyszeć

od was opowieści

o dawnych czasach

dzieciństwa i młodości

o bliznach wojen

narodzinach dzieci

kwitnących w ogrodzie

bzach i stokrotkach

o krówce Pyzie

która była tak łagodna

i dojna jak dobre życzenie

sprzedającego cielaka

przyjaznego rolnika.

Nie rozpoznałam

dnia pożegnania

W powietrzu do dzisiaj

Unoszą się w obłoczku

z białej mgiełki

Niedopowiedziane słowa

Ostatni pocałunek

Uścisk ręki i słowa otuchy

Jakie chciałam przekazać

Przed naszym na Ziemi

Rozstaniem ostatnim.

Modlę się dzisiaj dla was

o spokój duszy o przyjazne

miejsce w niebie.

Pożegnanie II

Gdzie jesteś Krysiu?

Nikt nie zawiadomił

o twoim pogrzebie.

zapewne był cichy,

nad grobem syn z bratem,

kilkoro znajomych.

Nie spotkamy się już

przy gościnnym

rodzinnym stole.

Niech ci Anieli

otworzą drzwi nieba.

A może już tam jesteś?

Tam się spotkamy.

Gdzie jesteście  kuzynki miłe 

i kuzynów liczne grono

Babcie, dziadkowie

ciotki usadowione na kanapie 

w dzień świąteczny.

Pozostaliście w sferze wspomnień.

Oświetlone blaskiem zniczy

miejsce ostatniego pożegnania

kieruje ku wam myśli,

modlitwa to jedyne wsparcie

które możemy ofiarować,

dziękując  Bogu za dany

wspólnie na ziemi spędzony czas. 

 Helena Murawska Lenckowska