W atmosferze narodzin Jezusa

Lektury świąteczne

Żeby pozostać w atmosferze narodzin Jezusa sięgnęłam po książkę Angelo Comastri: Anioł mi powiedział, autobiografia Maryi”. Książka jest czułym spotkaniem z Marią Matka Jezusa.

 Autor w biografii najświętszej Marii Panny kieruje Czytelnika do objawionego przez Ducha Świętego  Pisma Świętego, a konkretnie do Ewangelii Świętego Łukasza, świadka wydarzeń Ewangelicznych i Apostoła, który siada u stóp Maryi i słucha opowieści  o wydarzeniach mesjańskich, zbawczych dla całej ludzkości.

Autor opisuje nieduże miasteczko Nazaret, gdzie się wszystko rozpoczęło, Maria czyta księgi Tory, zachwyca się pięknem stworzonego świata i Psalmów,  rozważa obietnice, które Bóg złożył Izraelowi, o niewieście, która zmiażdży głowę węża, a także że oto „”Panna pocznie i porodzi syna i nazwie go imieniem EMANNUEL”(Iż 7,10-14). Pozdrowienie Anielskie  zastaję Marię na ufnej modlitwie do Boga, znaki które pojawiają się wraz z wejściem Anioła są niezwykłe, przynoszą spokój i zaufanie a także tę nie do końca uświadomiona myśl, że to ona może by tą oczekiwaną Matką, to z niej urodzi się Jezus, syn Boży. Maria nagle czuje że znalazła się w samym sercu tajemnicy. tak rodzi się pierwsza modlitwa do Matki Bożej… ze słów pozdrowienia Anielskiego i przywitania jej przez  krewną  Elżbietę która w tym czasie także spodziewa się dziecka,  również poczętego w sposób cudowny, po wielu latach bezdzietności. Będzie nim Jan, który wzywa do nawrócenia i pokuty i żeby przygotować na nadejście Mesjasza. Teraz Maria śpieszy do Elżbiety, która jest dużo starsza, ma na pewno problemy z noszeniem wody ze studni i innymi codziennymi pracami. Elżbieta rozpoznaje natychmiast, że jej kuzynka także zostanie matką, „ Skądże mi to, że Matka mojego pana przychodzi do mnie? Pyta Maria    pozostaje u Elżbiety  do narodzin Jana. Następnie uda się wraz z Józefem w  długą podróż do Betlejem, na zarządzony przez Cezara spis ludności.  Tam w grocie pasterskiej narodzi się Jezus. Poprzedza jej znalezienie szukanie miejsca w domach mieszczan, bezradne łzy po kolejnej odmowie i ogromne zaufanie, że Bóg pomoże rozwiązać problem.

 Zasłuchany Apostoł Łukasz  ogląda to wszystko oczami Matki a także wydarzenia dalsze, pokłon Trzech króli,  ucieczkę do Egiptu przed zagrożeniami życia przez Heroda, który był władca nieobliczalnym, pysznym i zazdrosnym a wszystkich swoich przeciwników ( łącznie z żoną, jej bratem  i własnymi synami  zabijał przez najemników albo skazywał na śmierć.  W Egipcie pierwsze słowa maleńkiego Jezusa, jego powrót po śmierci Heroda,  zagubienie w Świątyni. Aż do opuszczenia domu rodzinnego, „Matko odchodzę, żeby zając się sprawami  Mojego Ojca w Niebie”  przyciśnięcie Syna do piersi, niema zgoda matki, n wybór drogi życiowej.

Opowieść się toczy, przeplatana cytatami z  Ewangelii Świętego Łukasza, przepowiedniami, słowami modlitw od dawna zapisanymi w tradycji chrześcijańskiej, rozważaniami posłannictwa mesjańskiego, aż  do śmierci Syna Bożego, której towarzyszy Matka z ukochanymi uczniami, bez Józefa, którego śmierć naznaczona została właśnie w ten sposób, przez nieobecność przy Krzyżu i powierzenie opieki nad Matką uczniom.  

 Matka Jezusa, Najświętsza Maria Panna, ta która przyjęła Boże, ma decydującą rolę w budowaniu Kościoła Chrystusowego i pojawia  się wśród ludzi w licznych objawieniach, między innymi opisanym przez autora Lourdes i Fatimie gdzie przekazuje orędzia i prośby kierowane do ludzi  z nieba.

W zakończeniu natomiast pisze „Maria w dalszym ciągu mówi do nas wśród łez bólu, wśród radości prawdziwych i czystych uczuć…

Ona ma nam do powiedzenia tylko jedno imię Jezus

Ona ma nam do zaoferowania tylko jedna pewność

Jezus!

Ona ma nam do odsłonięcia tylko jedną tajemnicę

Jezus

Kardynał Angelo Comastri  jest  kapłanem, od 2007 roku kardynałem w Rzymie, administratorem w Państwie watykańskim, przewodniczącym administracji Bazyliki Świętego Piotra. Postać pierwszego papieża chrześcijan  ukazał w książce  „Ty jesteś Piotr.  Także znaleźć można wśród jego publikacji  książkę  „Jan Paweł II w sercu świata”.

W kręgu lektur - świątecznie

Żeby pozostać w atmosferze narodzin Jezusa sięgnęłam po książkę Angelo Comastri: Anioł mi powiedział, autobiografia Maryi”. Serdecznie polecam tę wydaną dosyć dawno (polskie wydanie w 2008 roku) książkę. Jest w niej ogromna wrażliwość i czułość spotkania autora z Marią, Matką Jezusa. To rozważanie pełne miłości, z jaką katolicki teolog maluje portret Marii dzieląc się Jej historią opisaną w Piśmie Świętym z czytelnikami.

Kardynał Angelo Comastri w biografii najświętszej Marii Panny kieruje Czytelnika do objawionego przez Ducha Świętego Pisma Świętego, a konkretnie do Ewangelii Świętego Łukasza, świadka wydarzeń Ewangelicznych i Apostoła, który siada u stóp Maryi i słucha opowieści o wydarzeniach mesjańskich, zbawczych dla całej ludzkości.

Autor opisuje nieduże miasteczko Nazaret, gdzie się wszystko rozpoczęło, Maria czyta księgi Tory, zachwyca się pięknem stworzonego świata i Psalmów, rozważa obietnice, które Bóg złożył Izraelowi, o niewieście, która zmiażdży głowę węża, a także, że oto „”Panna pocznie i porodzi syna i nazwie go imieniem EMANNUEL”(Iż 7,10-14). Pozdrowienie Anielskie zastaję Marię na ufnej modlitwie do Boga, znaki które pojawiają się wraz z wejściem Anioła są niezwykłe, przynoszą spokój i zaufanie a także tę nie do końca uświadomiona myśl, że to ona może by tą oczekiwaną Matką, to z niej urodzi się Jezus, syn Boży. Maria nagle czuje że znalazła się w samym sercu tajemnicy. tak rodzi się pierwsza modlitwa do Matki Bożej… ze słów pozdrowienia Anielskiego i przywitania jej przez krewną Elżbietę która w tym czasie także spodziewa się dziecka, również poczętego w sposób cudowny, po wielu latach bezdzietności. Będzie nim Jan, który wzywa do nawrócenia i pokuty i żeby przygotować na nadejście Mesjasza. Teraz Maria śpieszy do Elżbiety, która jest dużo starsza, ma na pewno problemy z noszeniem wody ze studni i innymi codziennymi pracami. Elżbieta rozpoznaje natychmiast, że jej kuzynka także zostanie matką, „ Skądże mi to, że Matka mojego pana przychodzi do mnie? pyta.

Maria pozostaje u Elżbiety do narodzin Jana. Następnie uda się wraz z Józefem w długą podróż do Betlejem, na zarządzony przez Cezara spis ludności. Tam w grocie pasterskiej narodzi się Jezus. Poprzedza jej znalezienie szukanie miejsca w domach mieszczan, bezradne łzy po kolejnej odmowie i ogromne zaufanie, że Bóg pomoże rozwiązać problem.

Zasłuchany Apostoł Łukasz ogląda to wszystko oczami Matki a także wydarzenia dalsze, pokłon Trzech Króli, ucieczkę do Egiptu przed zagrożeniami życia przez Heroda, który był władca nieobliczalnym, pysznym i zazdrosnym, a wszystkich swoich przeciwników ( łącznie z żoną, jej bratem i własnymi synami zabijał przez najemników albo skazywał na śmierć.

W Egipcie usłyszymy pierwsze słowa maleńkiego Jezusa, jego i rodziców powrót po śmierci Heroda, zagubienie w Świątyni. Aż do opuszczenia domu rodzinnego, „Matko odchodzę, żeby zając się sprawami Mojego Ojca w Niebie” przyciśnięcie Syna do piersi, niema zgoda matki, n wybór drogi życiowej.

Opowieść się toczy, przeplatana cytatami z Ewangelii Świętego Łukasza, przepowiedniami, słowami modlitw od dawna zapisanymi w tradycji chrześcijańskiej, rozważaniami posłannictwa mesjańskiego, aż do śmierci Syna Bożego, której towarzyszy Matka z ukochanymi uczniami, bez Józefa, którego śmierć naznaczona została właśnie w ten sposób, przez nieobecność przy Krzyżu i powierzenie opieki nad Matką uczniom.

Matka Jezusa, Najświętsza Maria Panna, ta która przyjęła Boże, ma decydującą rolę w budowaniu Kościoła Chrystusowego i pojawia się wśród ludzi w licznych objawieniach, między innymi opisanym przez autora Lourdes i Fatimie gdzie przekazuje orędzia i prośby kierowane do ludzi z nieba.

W zakończeniu natomiast pisze „Maria w dalszym ciągu mówi do nas wśród łez bólu, wśród radości prawdziwych i czystych uczuć…

Ona ma nam do powiedzenia tylko jedno imię Jezus

Ona ma nam do zaoferowania tylko jedna pewność

Jezus!

Ona ma nam do odsłonięcia tylko jedną tajemnicę

Jezus

Kardynał Angelo Comastri jest kapłanem, od 2007 roku kardynałem w Rzymie, administratorem w Państwie watykańskim, przewodniczącym administracji Bazyliki Świętego Piotra. Postać pierwszego papieża chrześcijan ukazał w książce „Ty jesteś Piotr. Także znaleźć można wśród jego publikacji książkę „Jan Paweł II w sercu świata”.

Helena ML

W świetle Czwartej Świecy Adwentowej (22.12.2019)

Czy umiemy świadczyć miłość i miłosierdzie? To nie jest takie proste, okazuje się

Dałeś Boże rodzicom Miłość ogromną,

Oni dla dziecka oddają wszystko

Gdy chore zapominają o swoich potrzebach,

Pracowaliby na trzy etaty na koszty operacji

Swoją codzienna postawą świadczą miłość wytrwałą

Niejednokrotnie do śmierci posłuszni zadaniu

Ponad siły zwykłego człowieka

Za uśmiech za kolejny oddech

Święty również dla bliźniego zrezygnuje z "siebie"

Pieniądze które zamierzał przeznaczyć na wakacje

Sukienkę Sylwestrową a nawet na kolejny tomik wierszy

Odda na leczenie jednego z wielkiej rzeszy bliźnich...

Codziennie pójdzie świadczyć wolontariat do hospicjum...

Świętego stać na ogromne wyrzeczenia

Dzięki niemu dzieje się dookoła dobro

Ludzie witają uśmiechem

Dusza czyśćcowa natomiast się buntuje

Dlaczego ja gdy dookoła tylu ludzi

Instytucje pomocowe znajomi rodzina

Według prawa nie mam obowiązku

Zapracowałem na swój chleb

Przestrzegam przykazań

On lub ona nie są nawet moim bratem siostrą

Kim jestem? Najczęściej duszą czyśćcową

Moja miłość wygodna nieduża do własnej rodziny

Trochę grzeczności na codzień

Poszanowanie prawa

Miłość prawdziwa natomiast jest zawsze ofiarna

Nie uznaje zakazów osób silniejszych

Mimo rygorów ucieka tam gdzie płaczą

Jest radością i pocieszeniem Serca jezusowego

Boże pozwól mi teraz w Adwentowym czasie

Każdego dnia przez chwilę zapomnieć o sobie

Skupić się na potrzebach bliźnich

Takie były moje myśli w pierwszym tygodniu Adwentu. W drugim tygodniu kupowaliśmy podarki dla bliskich, dla siebie, zaowocowało świąteczna "bieganina" takim wierszem

Blichtr świąteczny

Święta będą na bogato, to nic, że nie mamy za co

Wszyscy muszą mieć prezenty, pod choinką, Boże Święty!

Więc pożyczka! Mocium panie, Gotówka do ręki damie

Wszystko błyszczy nęci kusi, dużo pieniędzy mieć musi

Ona szuka tych omamień, w galeriach handlowych

Kupuje tam kosmetyki, dla wnuków samochodziki

I laleczki śpiewające, także bałwanki świecące

Ubranie też kupi nowe, świąteczno- sylwestrowe

Pięć tysięcy już wydała, czy jest więcej? zapytała

- To zarobek z dwóch miesięcy, mówię - nie będzie więcej

- Ale prezent dla teściowej, kupię jeszcze palto nowe

Bombki i świeczki grające, także krasnale chodzące

Indyka i dwa zające, na Wigilię karpia dużego

Sporo ciasta świątecznego, i słodycze i owoce

-Nie śpię przez ciebie dwie noce, szukam banku drugiego,

takie są koszty blichtru świątecznego,

Na rok raty rozłożyłem, o zdrowie się pomodliłem

Jezus w żłobku na sianku, my na świątecznych hulankach

I przy przeobfitym garnku, Bóg jeden wie co jutro będzie

Przywitajmy Jezusa wszędzie, po staropolsku godnie

Zachowując myśli pogodne.

Czas który wzrusza, niesie nadzieję, zgodę i miłość w zwaśnionych wcześniej rodzinach, to

Boże Narodzenie

Maleńki Jezu słyszę

Anielski delikatny śpiew

Głęboki oddech nocy przenika

I jaśnieje światłem  Grota Narodzenia

Akompaniament czułych harf wtóruje - boskich

                Świąt

Grudniowe wspomnienia - w aurze dziecięcych lat

Czekamy na Święta Bożego Narodzenia
- czujemy, to miłość przychodzi
i ziemię opromienia.
Może ustaną między krajami
waśnie i okrutne  wojny,
betlejemska gwiazda

także w rodzinach
czas przyniesie spokojny.
Z opłatkiem w ręku siądziemy do Wigilii, 

dobrych myśli i słów nie zabraknie 

w takiej pięknej chwili.

Mocą łaski  słowa zapłoną jak lampka wieczna

i miłość prawdziwa przywróci odwieczny ład.

Wigilie z jabłkami  i orzechami ( 24 grudnia każdego roku w każdym katolickim domu)

Wigilie mojego dzieciństwa, jakie były? Wracam myślą do tamtych czasów. Trudnych dla rodziców, dla nas dzieci z małymi codziennymi radościami, bez większych potrzeb, a nawet bez wiedzy jakie te potrzeby mogłyby być.  Wyjazd po świerk, to była męska sprawa, jechał tato sankami zapewne, zaprzęgniętymi w konika do  lasku, gdzie  miał już z sąsiadem umówione drzewko na Wigilię, albo trochę dalej do własnego niedużego lasu, gdzie rosły sosny, świerki i brzozy. Mama piekła kruche ciasteczka, pewnie dwa tygodnie przed Świętami Bożego Narodzenia , żeby zdążyły skruszeć. Pomagaliśmy je mamie wykrawać foremkami w kształcie serduszka, aniołka, drzewka, robiliśmy też przy pomocy szklanki kółka i półksiężyce.  Później smarowało się je rozmąconym jajkiem i posypywało cukrem.  Mama pozwalała też, żebyśmy wówczas upiekli  ciastka , według wymyślonego przez siebie kształtu, co wcale nie było takie proste, śliczna lalka po upieczeniu nie zawsze wyglądała tak ładnie jak dziecko chciało. Drzewko ubieraliśmy w Wigilię, wczesnym rankiem, były bombki, niektóre bardzo stare, odziedziczone po babci,  bałwanki, buciki, mikołaj w koszyczku,  biała gąska, być może z większego zestawu, łańcuchy, wówczas sobie robione z papieru kolorowego, albo ze słomy , do tego specjalne na Boże Narodzenie wyrabiane przez fabryki słodyczy cukierki  owocowe, ale w kolorowych, błyszczących  papierkach i podłużne świąteczne lizaki.  Świeczki woskowe,  trzeba było każdorazowo zapalać.  Tak było we wczesnych latach sześćdziesiątych. Choinka stała na podłodze i sięgała do sufitu. Im wyższa była choinka tym bardziej cieszyły się dzieci. Wieczorem szukaliśmy na niebie pierwszej gwiazdy, kiedy się pojawiała siadaliśmy do stołu. Wigilijny nastrój podkreślało świąteczne ubranie, biały obrus, z siankiem pod spodem, opłatek na białym talerzu, żłobek pod choinką. Potrawy na stole były oczywiście bezmięsne, postne.  Zupa mleczna i kompot z owoców, śledź w śmietanie, ryba smażona, ziemniaki, chleb, ciastka i sernik lub makowiec.  Do tego mogły być jeszcze serniczki, smażone na patelni.  Nie pamiętam, czy mama robiła pierogi, na pewno robiła serniczki , czasem też sałatkę z warzywami i śledziem.  Przed posiłkiem dzieliliśmy się opłatkiem, z rąk taty wędrował do mamy i dzieci. Wszyscy składali sobie życzenia – rodzice życzyli sobie więc grzecznych i pobożnych dzieci, a dzieci życzyły im w zamian zdrowia…  i zawsze była modlitwa – którą  rozpoczynało jedno z rodziców „Boże pobłogosław nas i te dary, której w Twojej  obecności spożywać będziemy. Daj nam czystym sercem powitać Dzieciątko Jezus” .  Po kolacji śpiewaliśmy kolędy, „W żłobie leży, któż pobieżny, kolędować  małemu Jezusowi… „ ; „Lulajże Jezuniu” ; „Anioł pasterzom mówił, Chrystus nam się narodził, w Betlejem”…  , i  wiele innych.  W tle nie grało radio i nie przemieszczaliśmy się po pokoju w blasku płynącym z ekranu  telewizora. Śpiewu kolęd nauczyłam się od rodziców. W naszym gronie nie było  dziadków, poumierali pod koniec lat czterdziestych i  na początku pięćdziesiątych zatem  znaliśmy jedynie miłość i troskę rodziców. Po pierwszej Komunii Świętej chodziliśmy też na Pasterkę, odbywała się wówczas zawsze o 12 w nocy. Droga do Świątyni ( nieco powyżej dwóch kilometrów), zwykle była pokryta śniegiem, czasem było bardzo ślisko. W blasku księżyca i latarek  lśniły kryształki lodu na drzewach. Kościół był odświętnie ozdobionymi wysokimi świerkami , oświetlały wnętrze żyrandole ze świecami, które później zastąpiły elektryczne żarówki.

Prezenty przynosił Mikołaj zaraz po kolacji Wigilijnej, lub znajdowaliśmy je pod poduszką.  Były  skromne, ale ładnie zawinięte  w torbie papierowej, lub włożone do pudełka kartonowego.   Miałam dwie siostry i trzech braci, więc była spora gromadka do obdzielenia.  Otrzymywaliśmy w świątecznej paczce orzechy, jabłka, cukierki owocowe, upieczone przez mamę ciastka, później także po batonie,  albo mlecznej tabliczce czekolady, do tego jakieś rzeczy przydatne,  pamiętam też książki, trzy lata z rzędu.  Do zakupu dwóch – Woźniakowskiej „Czarki „ i książki o Scytach przyznała się później starsza siostra, więc musiałam mieć już 12 lat. Raz  były sanki, dla młodszego rodzeństwa,  w  innym  roku przypinane łyżwy dla starszego brata. Młodsze dziecko  do swojej torebki ze słodyczami otrzymywało bąka, starsze grę np. bierki,  najstarsze szalik albo skarpetki…   Rzeczy potrzebne, które mogły służyć wiele lat i jakieś drobne osobiste zabawki, trochę słodyczy, dużo radości.  Niezapomniana aura katolickich  Świąt Bożego Narodzenia.

(Wspomnienie Heleny)

Helena Murawska Lenckowska

Grudzień - I Niedziela Adwentu w Kościele Katolickim

Czuwajcie (rozważanie)

Adwent w Kościele Katolickim w tym roku rozpoczyna się Pierwszego Grudnia. To czas oczekiwania - „Czuwajcie” przypomina Biblia, w każdej chwili bądźcie gotowi na przyjście Pana Światła i Wszech-Czasów, na przyjście Mesjasza. W przypowieści o pannach roztropnych i nierozsądnych (Mt.25, 1-13) te roztropne miały pięknie przygotowane naczynia oliwne, mądrość duchową. Pan je zaprosił na ucztę, nieroztropne  natomiast wygasiły swoje lampy, nie przestrzegały dziesięciu przykazań, które Pan Bóg zostawił na kamiennych tablicach i drzwi na ucztę zostały przed nimi zamknięte. Zabrakło im czasu na „dokupienie oliwy”. W dzisiejszym "Czuwaniu" chodzi o takie dysponowanie czasem, żeby w każdej chwili być gotowym na powtórne przyjście Pana. Poranne msze Święte Roratnie będą przygotowywały do duchowego spotkania z Jezusem, także Rekolekcje Adwentowe przyczynią się do korekty naszego postępowania, obudzą niejedno uśpione sumienie. Pan Jezus narodzi się w sercach, które czuwały, nie lekceważyły przykazań, kochały Boga i bliźnich, poda opłatek Wigilijny i pokarm Eucharystyczny. Boże Narodzenie przywróci w rodzinach zgodę i miłość.

Helena Murawska Lenckowska

Czuwajmy więc i kształtujmy w sobie prawe sumienie. Pokorni wobec własnej niemocy, ale pełni dobrej woli i starań w pokonywaniu codziennych trudności. 

Pokora naturę kształci

jestem Boże niedoskonała
bezbronna wobec choroby
żywiołów
zdaję się na Twoją mądrość
prowadź ścieżkami życia
bądź obrońcą
gdy ranią języki bliźnich
bądź moim jedynym sędzią
sprawiedliwym
przyjmę każdą Twoją krytykę
ponieważ tylko Boży sąd
widzi miłością

Helena ML

Polecam także wywiad z poetką Kasią, ona jak nikt inny wie czym jest cierpienie

https://slowonakowadle.blogspot.com/2018/11/czowiek-z-sasiedztwa-iii-wywiad-z-kasia.html?spref=fb&fbclid=IwAR2_F41GP-E044kK9Jt5yE_0s3KSV8o7OCiJ5DRCTrEuur-aGdKiqch98i8

Dzień wspomnień 1.11.2019

Nawiedzamy cmentarze

Dzień Wszystkich Świętych 1.11

Chryzantemy
Chryzantemy białe
zdobią nagrobki
na cmentarzach.
Opadają z drzew liście,
szumią uroczyście
nad miejscem pochówku.
Piękno jesiennego kwiatu
przenosi myśli do Nieba,
gdzie spoczynek wieczny.
Gdzie dusze naszych bliskich,
spokojnie przeglądają sie
w lustrze Serca Miłosiernego.
Tam Bóg - Ojciec Niebieski,
dawca życia wiecznego
miłujący Jezus i jego Matka.

W zadumie 

Dzień Wszystkich Świętych i Zaduszki to czas modlitwy, dni czułych zamyśleń.

Na cmentarzu płoną znicze, pod krzyżem w  grobie oddane ziemi ciało przemienia się w proch:

„Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz”.

Tutaj żegnaliśmy najbliższych, tęsknimy, pytamy - Boże dlaczego doświadczasz nas śmiercią?  

Wiekuisty  odpowiada  - to co wydaje się  śmiercią, jest tylko  miejscem rozstania.

Nad cmentarnym polem w świetlistej poświacie unoszą się zbawione dusze. Utulają płaczących żywych, oglądają widzącymi oczami przyszłe w Niebie spotkanie.

Wśród dusz czyśćcowych poruszenie. Wiele z nich w dniu poświęconym Wszystkim Świętym, jeszcze dzisiaj lub jutro i w dniach najbliższych otrze łzy tęsknoty i znajdzie się w kręgu niebiańskiego światła. Światła zniczy płoną, oświetlają kwitnące na grobach chryzantemy.

Ocieramy łzy, modlimy się o łaski które przeprowadzą  dusze pokutujące za bramę tęsknoty na niebiańskie łąki.

Zapalam znicz pamięci.

 Pożegnanie I

Mamo, ojcze

tyle chciałam wam

jeszcze powiedzieć

poprawić poduszki

przeczytać wiersze

tyle usłyszeć

od was opowieści

o dawnych czasach

dzieciństwa i młodości

o bliznach wojen

narodzinach dzieci

kwitnących w ogrodzie

bzach i stokrotkach

o krówce Pyzie

która była tak łagodna

i dojna jak dobre życzenie

sprzedającego cielaka

przyjaznego rolnika.

Nie rozpoznałam

dnia pożegnania

W powietrzu do dzisiaj

Unoszą się w obłoczku

z białej mgiełki

Niedopowiedziane słowa

Ostatni pocałunek

Uścisk ręki i słowa otuchy

Jakie chciałam przekazać

Przed naszym na Ziemi

Rozstaniem ostatnim.

Modlę się dzisiaj dla was

o spokój duszy o przyjazne

miejsce w niebie.

Pożegnanie II

Gdzie jesteś Krysiu?

Nikt nie zawiadomił

o twoim pogrzebie.

zapewne był cichy,

nad grobem syn z bratem,

kilkoro znajomych.

Nie spotkamy się już

przy gościnnym

rodzinnym stole.

Niech ci Anieli

otworzą drzwi nieba.

A może już tam jesteś?

Tam się spotkamy.

Gdzie jesteście  kuzynki miłe 

i kuzynów liczne grono

Babcie, dziadkowie

ciotki usadowione na kanapie 

w dzień świąteczny.

Pozostaliście w sferze wspomnień.

Oświetlone blaskiem zniczy

miejsce ostatniego pożegnania

kieruje ku wam myśli,

modlitwa to jedyne wsparcie

które możemy ofiarować,

dziękując  Bogu za dany

wspólnie na ziemi spędzony czas. 

 Helena Murawska Lenckowska

   

Poezja jesieni

Smak jesieni

Jesienna aura sprzyja,
w rudozłotych błyskach
brzozy, klony, graby i lipy.
Liście poddają się delikatnemu
powiewowi wiatru, tańczą,
wirują dookoła drzew,
wolne przestrzenie wypełnia jasność.
Bujna trawa z dywanem liści
ugina się pod stopami,
zapach grzybów mami powonienie.
Koszyk z wikliny, brąz prawdziwków,
beżowej opieńki kapelusik
i oni zapatrzeni w cud natury.
Malownicze korony drzew,
przejrzystość obłoków.
Poezja  rodzi się w czasie spaceru
i ma smak gołąbków z grzybami.

 Helena ML (październik 2019)

Melodie losu 

Balsamem zieloności twą duszę owinę;

Nadziejami, tęsknotą wiosenną i figlarną.

Niesiesz los niewiadomy przodków swoich linię,

niechaj będzie przewodnią dla życia latarnią.

Wiosna mija wraz z opadłym kwiatem drzewa,

owoc już zawiązuje wraz z czasu dramatem.

Dusza w pewność sprawiedliwą powątpiewa,

rzucona w wir wydarzeń historii wiatrem.

Twój los między nadziejami, troską podparty,

stracił lekkość i grację stanu pięknoducha.

Płaszcz nosisz który został przez mole nadżarty,

wśród głosów wielu znana melodia "mazurka".

Ona brzmi i wybrzmiewa ponad czasem troski,

wirują w przestrzeni spódnice, korale.

Mijasz miasta i nieznane, wielobarwne wioski,

gdziekolwiek jesteś w sercu narodowy taniec.

Helena ML (

Październik 2019)

 

Z nutą smutku jesiennego

Destrukcje współczesności

Lęk czai się pod skórą! przeczucie cierpienia

destrukcja i unicestwienie w wielu postaciach

wraca z każdym obejrzanym horrorem

jego źródło mieszka w powieściach sensacyjnych

ale tam obraz jest płaski przyklejony do kartki

dopiero w filmie nabiera kształtów przestrzennych

widać wyraźnie 4D teraz może zapanować

blokuje myślenie zabija człowieka

książki młodych pisarzy rozdygotane emocje

niepokój używek i narkotykowych wizji

nie ma już koneserów piękna

drapieżny bezduszny świat wyciąga szpony

życie wśród wizji stwarzanych w horrorach

i piekielne kręgi Dante Alighieriego

Charlesa Baudelaire wrażliwość Jakuba Żulczyka

Chaos myśli i obrazów naznaczona grozą przestrzeń

współczesność młodych w zamęcie wśród transu i wyobrażeń

tutaj średniowiecze pojawia się niczym arkadia

kraina piękna przyrody i łagodnych myśli

wiedza - szalejące zarazy trwożą ludzi tamtych czasów

wiedza - wymyślone przez naprawdę złych władców wojny

w przestrzeni dominuje jednak kraina pełna łagodności

to ona wpisuje się w obieg sentymentalnych skojarzeń

Helena ML

Oglądam film "Korona królów", gdyby nie zamiłowanie do wojowania, byłyby to czasy pełne miłości, spokoju i łagodnych myśli. Zapewne także ciężkiej pracy,  ale spokojniejsze niż nasza współczesność. Nie tylko bez samochodu, ale także telefonu, Internetu... Nikt nie podbijał kosmosu, niebo podziwiał, nie myślał o "Wojnach gwiezdnych", nie wyobrażał sobie nalotów bombowych na bezbronne miasta... lokalny Anioł Stróż bronił swój lud. Sąsiedzi spotykali się w swoich domach; pałacach i  zagrodach, rodzina i przyjaciele mieszkali blisko. Tylko rody królewskie i magnackie a także rycerze (niestety) mieli możliwości poznawania sąsiednich państw, ale też tylko konikiem, rzadziej statkiem żaglowym się przemieszczając. Na pewno chętnie celebrowane święta, w większości krajów już katolickie, bawiono się z okazji udanych zbiorów, narodzin potomków,  organizowano śluby, wydawano uczty bogate i bale, polowano, po oręż w innym celu sięgano z niechęcią raczej, dużo budowano, tworzono szkoły przy klasztorach, a później już uczelnie. Sięgam pamięcią  do literatury z tego okresu,  ona najlepiej opowie o czasach. Zachowały się kroniki jak Kronika Galla Anonima, Wincentego Kadłubka, Długosza, Eposy rycerskie jak "Pieśń o Rollandzie, Opowieści liczne o życiu Świętej Rodziny, żywoty świętych takich jak święty Franciszek w "Kwiatkach świętego Franciszka,  lub święty Aleksy, Kazania Świętokrzyskie, Pisma Ojców Kościoła, Boska Komedia, Dzieje Tristana i Izoldy, "Wielki Testament Villona, a także nieco późniejsze ale jak najbardziej mówiące o realiach epoki u nas w Polsce (późne średniowiecze, wczesny  renesans) Żywot człowieka poczciwego Mikołaja Reja, Pieśni, satyry i fraszki Jana Kochanowskiego i na pewno wiele cech wspólnych z okresem późnego średniowiecza mające utwory Mikołaja Sępa-Szarzyńskiego.

Jesiennie

Jesienna serenada

Jesień swój welon na ziemi rozkłada

Pisze opowieści w nich ludzkie losy

Ciekawie kolejami myśli  układa

Jesień swój welon na ziemi rozkłada

Mgielna jesienna wokół serenada

Światła szukasz patrzysz w niebiosa

Jesień pisze ciekawie ludzkie losy

Daruje Bóg  sercu  piękna dosyt

W wazonie bukiet kolorowych liści

Barwne korale jarzębiny płoną

Mimoza przytula spokojne myśli

W wazonie bukiet kolorowych liści

Trel rozwijają jesienni soliści

Gwiżdżą  szpaki  pod winogron osłoną

W wazonie bukiet kolorowych liści

Tonacja  marzeniem  akwarelisty

Taka jest wczesna jesień, kolorowa, zadumana, słońce jeszcze czasem ogrzeje, ale częściej schowa się za chmurką i codziennie o jedną uncję światła mniej, wieczór zapada wcześniej, o godzinie dwudziestej zbliża się już mrok.  Zbieramy z grządek ostatnie warzywa, owoce, jabłek niewiele, wszystkie jakieś takie zwiędłe, pokurczone, wyjałowiona gleba, trzeba okopać, podsypać i pobudzić drzewko do życia. Z ptaków, szpaki uwijają się raźno wśród liści. Zbieramy ostatnie winogrona, także składamy parasole. Jeszcze dwa, trzy przyjazdy i będziemy zamykać domek.

W Czarnolesie

LIRNIK  CZARNOLESKI

 Wstęp.

Zielonym gościńcem

do Czarnolasu, gdzie

mistrz Jan miodem

stuletnim gościł.

Do Czarnolasu,

kędy wieści ze świata

poselskim traktem

się niosły, jakimi

drogami wędrować

dzisiaj ?

Jak głos odtworzyć

i barwę odzienia

z jakim Janem rozmawiać?

Czy tym od fraszek

i radosnych pieśni,

figlarnym Janem,

którym był najczęściej?

Może z poważnym,

gdy o sprawiedliwość

starania czynił,

rozwagę mądrą głosił

jako bard i dworzanin

u króla w audiencji.

Może, kiedy dzieckiem

bożym czując się najpełniej

z żarliwą miłością

psalmy przetłumaczył.

Z jakim Janem rozmawiać?

Pogrążonym w smutku

którego śmierć dotknęła

córeczki, nic tak

przecież nie boli

jak kiedy dziecko

umiera, niedawno

w ramionach, potem

ramiona puste, można

je skrzyżować, same

się oto rozwarły

do kojącego ból drzewa.

Z jakim Janem rozmawiać,

o jakim dzisiaj śpiewać.

PIEŚNI

Janowi z Czarnolasu

Pieśń I

Dawida niosłeś pieśni,

orfejskiej liry

niedościgły ton

brzmiał ci najpiękniej.

Wtórowałeś mu,

łabędź wśród ludzi.

Posiadłeś świadomość

rzeczy ważnych i wielkich,

co czyniło ciebie

samotnym, lecz pewnie

szczęśliwym.

Byłeś wybrańcem  Boga.

Przemijalność życia

dawała się oswoić,

myśl o przyszłej

u pokoleń sławie

mnożyła siły,

rósł głód pisania

nieśmiertelnych pieśni.

Sławię ciebie dzisiaj,

sławili współcześni.

Pieśń II

Wędrowałeś

po Florencji i  Padwie,

były ci znane

też i znakomite

umysły epoki

a ty w ich gronie

byłeś pierwszym

wśród królewskiej świty.

A że ci bliższe,

boś poeta wiersze

i spokój wiejski

przeto osiadłeś

przecież 

w cichej samotni,

pięknym Czarnolesie.

Pieśń III

Kiedy pokochałeś

życie sielskie,

przyniosło ci

ono w darze

plony złotych ziaren,

radość poranków letnich.

gdy słońce złociste,

mgłę osuszywszy poranną

budziło ptaszęta

i śpiących domowników

a w pełni południa,

trzmiele radośnie

wśród ziół rozkwitłych

się uwijały.

Pokochałeś czar jesieni

i surową piękność

dni zimowych

- Wtedy ożywał

mit o prometejskim

ogniu szczęścia,

a domem niepodzielnie

władała Westa.

Pieśń IV

 Janie z Czarnolasu,

oto siejba twoja

do naszych czasów

dotrwała i dłużej

jeszcze niesiona

będzie.

Dopóki istnieje Ziemia

i myśl ludzka na niej,

pozostaniesz wśród

nas lirnikiem najpierwszym

Czarnoleski Panie.

Helena Murawska Lenckowska 

zdjęcia ze zbiorów prywatnych

 

 Byliśmy z mężem w Czarnolesie, w zadumie oglądałam pamiątki po wielkim polskim poecie. Wiele wydań wszystkich jego utworów, ozdobionych rycinami, obrazy, portrety rodzinne, także sceny rodzajowe w których  wymodelowane postacie - Jana Kochanowskiego, rodziny i przyjaciół ubrane w stroje z epoki siedzą w jadalni, słuchają muzyki lub dyskutują.  Dworek w którym znajduje się muzeum otoczony jest pięknym parkiem. W głębi znajduje się nieduża kaplica. Dominuje tutaj cisza, w pobliżu kaplicy wchodzi się w klimat pieśni i biblijnych psalmów. Wypoczynek i bardzo głębokie doznania duchowe sprawią, że miejsce to pozostanie długo w pamięci.