Poezja jesieni

Smak jesieni

Jesienna aura sprzyja,
w rudozłotych błyskach
brzozy, klony, graby i lipy.
Liście poddają się delikatnemu
powiewowi wiatru, tańczą,
wirują dookoła drzew,
wolne przestrzenie wypełnia jasność.
Bujna trawa z dywanem liści
ugina się pod stopami,
zapach grzybów mami powonienie.
Koszyk z wikliny, brąz prawdziwków,
beżowej opieńki kapelusik
i oni zapatrzeni w cud natury.
Malownicze korony drzew,
przejrzystość obłoków.
Poezja  rodzi się w czasie spaceru
i ma smak gołąbków z grzybami.

 Helena ML (październik 2019)

Melodie losu 

Balsamem zieloności twą duszę owinę;

Nadziejami, tęsknotą wiosenną i figlarną.

Niesiesz los niewiadomy przodków swoich linię,

niechaj będzie przewodnią dla życia latarnią.

Wiosna mija wraz z opadłym kwiatem drzewa,

owoc już zawiązuje wraz z czasu dramatem.

Dusza w pewność sprawiedliwą powątpiewa,

rzucona w wir wydarzeń historii wiatrem.

Twój los między nadziejami, troską podparty,

stracił lekkość i grację stanu pięknoducha.

Płaszcz nosisz który został przez mole nadżarty,

wśród głosów wielu znana melodia "mazurka".

Ona brzmi i wybrzmiewa ponad czasem troski,

wirują w przestrzeni spódnice, korale.

Mijasz miasta i nieznane, wielobarwne wioski,

gdziekolwiek jesteś w sercu narodowy taniec.

Helena ML (

Październik 2019)