Cyganie

Cyganie to naród bez ojczyzny, a jednak od wielu wieków kultywuje swoje odrębne obyczaje, język, tradycję. Dlatego zasługuje na największy szacunek.  Na wozach poruszali się po Polsce zapewne jeszcze w czasach feudalnego poddaństwa chłopa i jako ród wolny, handlujący różnymi przedmiotami użytku codziennego, a także końmi  byli szanowani. Chłopi zazdrościli im wolności i niejeden uciekinier znajdował schronienie w ich grupie wędrownej. To, że wędrowali w zwartej grupie rodzinnej pomogło im zachować swoją kulturę.  Mieli  dużo  przewoźnych kuźni i niejednemu szlachcicowi lub rycerzowi konie podkuwali i  wykuwali ozdobne bramy.  Byli też artystami, którzy umilali dworskie przyjęcia. Wielu naukowców zastanawiało się skąd pochodzi ta grupa etniczna. Do dzisiaj zdania są podzielone, najbardziej prawdopodobna wydaje się teza, że  są jednym z ludów zajmujących południowe tereny Cesarstwa Rzymskiego. Być może z rodu cygańskiego wywodzili się astrologowie nazywani magami, którym gwiazda ukazała miejsce narodzin Jezusa, Syna Bożego, stąd ich upodobanie do wróżbiarstwa i sztuk magicznych. Książęcy ród przepadł potem w powodzi dziejowej, miejsce które zamieszkiwali opanowały obce ludy,  a ci z Cyganów którzy ocaleli po wielkiej bitwie  wsiedli na wozy i powędrowali zatrzymując się w zaprzyjaźnionych dworach,  kultywując swoją sztukę wróżbiarstwa, wyrabiania naczyń i narzędzi z różnych metalowych stopów i podkuwania koni. Byli jednak zbyt mało liczni aby zająć nowe ziemie i je zaludnić, więc ojczyzną grupy stawały się kraje w których byli potrzebni ze względu na swoje umiejętności. Tam zamieszkiwał król cygański i wokół niego rozstrzygano różne spory wspólnoty.